در روش سخنرانی، معلم کم‌ و بیش بدون وقفه در کلاس صحبت می‌کند. شاگردان به سخنان معلم گوش می‌دهند؛ یادداشت‌ برمی‌دارند؛ و سپس دربارة سخنان معلم می‌اندیشند، ولی با او گفتگو نمی‌کنند. در نهایت امر، ممکن است بین معلم و دانشجویان چند سؤال و جواب رد و بدل شود، اما این سؤال‌ها و پاسخ‌ها برای روشن شدن منظور است و جنبة بحث و تبادل‌نظر ندارد. اساس و هدف تدریس از طریق سخنرانی، ارائة اطلاعات از سوی معلم به شاگردان است.

اغلب سخنرانی‌های دانشگاهی و بسیاری از درس‌های دورة دبیرستان از این نوعند. در این قبیل سخنرانی‌ها استاد یا معلم ترجیح می‌دهد که سخنانش قطع نشود و تا پایان ادامه یابد. این گونه سخنرانی‌ها را می‌توان به مطالب و سخنانی که از طریق رادیو و تلویزیون بطور یک‌طرفه ایراد می‌شود، تشبیه کرد. در سطوح بالاتر، سخنرانی‌ها حالت وعظ و خطابه‌هایی به خود می‌گیرند که در محافل دینی ایراد می‌شوند.